ဗန္းေမာ္ဆရာေတာ္သည္ပိဋကတ္သံုးပံုႏွင့္တကြက်မ္းဂန္အရပ္ရပ္
အလြန္ႏွံ႔စပ္ၿပီးအလြန္ ထက္ေသာ ဆရာေတာ္တစ္ပါးျဖစ္သည္။ ဘိုးေတာ္ဘုရား၏ မိဖုရား ေ၀သာလီမင္းသမီး
ဗန္းေမာ္ၿမိဳ႔ စား ဥေပါတရာ ေဆာက္လုပ္လွဴဒါန္းေသာဗန္းေမာ္ေက်ာင္းတြင္သီးတင္သံုးေသာေၾကာင့္
ဗန္းေမာ္ ဆရာေတာ္ဟု တြင္သည္။
ဆရာေတာ္အားေရႊေတာင္ၿမိဳ႕ကြပ္ညႇပ္စင္ရြာ၌သကၠရာစ္
၁၁၆၈ တြင္ဖြါးျမင္သည္။ ငယ္မည္ ေမာင္ျဖဴ၀င္း၊ ရဟန္းဘြဲ႔ ဦးပ႑ိတျဖစ္သည္။
မင္းတုန္းမင္းႀကီးက ပ႑ိတ၀ံသာဘိဓဇ မဟာဓမၼရာ ဇာဓိ ရာဇဂုရုဘြဲ႔ေတာ္ကိုဆက္ကပ္လွဴဒါန္းသည္။
ဆရာေတာ္သည္ဥပဓိရုပ္အလြန္ထူးျခားသည္။
လြန္စြာႀက့့ံခိုင္ ခန္႔ညားသည္။ အသံေတာ္ မွာလည္းနက္ၾကယ္ျပတ္သားသည္။ ထိုေခတ္တြင္ အသံႏွင့္ဥပဓိရုပ္အလြန္ေကာင္းေသာပုဂၢိဳလ္
၂ ဦးရွိရာ ၎တို႔မွာဆရာေတာ္ႏွင့္ မင္းတုန္းမင္းတို႔ျဖစ္သည္။
ဗန္းေမာ္ဆရာေတာ္သည္
ကုန္းေဘာင္ေခတ္တြင္ထင္းရွားခဲ့ေသာသဂၤဇာဆရာေတာ္ႏွင့္ စေလဦးပုညတို႔ ၏ဆရာတစ္ဆူျဖစ္ၿပီး၊ ၀ိနည္းဘက္တြင္ၿပိဳင္ဘက္ကင္းေသာ သာသနာပိုင္
ဗားကရာဆရာေတာ္ႀကီးစီရင္ဆံုးျဖတ္ ခဲ့သမွ်၀ိနည္းစီရင္ထံုးမ်ားကိုေရးမွတ္ရေသာ ျဖတ္ထံုးေရး
ရဟန္းႏွင့္ ဗားကရာဆရာေတာ္ စာခ်စဥ္ မိန္႔သမွ်ကို တစ္လံုးမက်န္လိုက္ဆိုရေသာ စာဆိုရဟန္း
လည္းျဖစ္ခဲ့ဘူးသည္။
ဗန္းေမာ္ဆရာေတာ္သည္ေၾကာက္စိတ္မရွိ၊အျပစ္ေပးလွ်င္လည္းျပံဳးျပံဳးပင္ခံယူသျဖင့္
သာသနာပိုင္ဆရာေတာ္က ပရစ္ ႏွင့္တူသည္။ ရွင္စဥ္လည္း မ်က္လံုးျပဴးျပဴး၊ ေသေတာ့လည္း မ်က္လံုးျပဴးျပဴး၊ဟုမိန္႔ေတာ္မူသည္။
ဆရာေတာ္သည္-
၁။ မဟုတ္လွ်င္နည္းနည္းမွ်မခံတတ္။
၂။ အျမင္မေတာ္လွ်င္ေဆာ္ထဲ့သည္။
၃။ မင္းအလိုလိုက္မင္းအႀကိဳက္မေဆာင္။
၄။ သာသနာပိုင္မ်ားဟူ၍အညႇာမေပး။
၅။ အရြဲ႕တိုက္ရာတြင္ေၾကာက္စရာေကာင္းသည္။
၆။ ကန္႔လန္႔လုပ္ရာတြင္လည္းမည္သူ႔မွ်မေၾကာက္။
၇။ ေရးစရာရွိလွ်င္အတံုးလိုက္အတစ္လိုက္ေရးသည္။
၈။ ႏႈိက္ႏိႈက္ခၽြတ္ခၽြတ္ခတ္ၾကမ္းၾကမ္းေရးတတ္သည္။
၉။ မိမိမွန္သည္ထင္လွ်င္ေျပာရမွ ေရးရမွေက်နပ္ေလ့ရွိသည္။
၁၀။ စာ ကဗ်ာ အေရးအသား (ဂါမေဒါသ) သင့္ေအာင္ေရးသည္။
၁၁။ အေျပာအဆိုရင့္သီးသည္။
၁၂။ အေနအထိုင္ၾကမ္းတမ္းသည္။
၁၃။ ယခုေခတ္အေခၚ ပစ္စာ (ငွက္ခါးပ်ံစာ)
လုပ္ျခင္း ၀ါသနာပါသည္။
၁၄။ အစားအေသာက္ၾကမ္းသည္ (ဆန္ ႏို႔ဆီဖူးေလးလံုးခ်က္၊
စာကေလး တစ္ပိႆာခ်က္၊ ၀က္သား တစ္ပိႆာခ်က္၊အမဲသား တစ္ပိႆာခ်က္၊ဟင္းခ်ိဳဇလံုးႀကီးနဲ႔ ၃
လံုး၊မုန္႔ဆီေၾကာ္ႀကီး ၃ ခ်ပ္၊ နံ႔သာပုငွက္ေပ်ာ
၆ဖီး၊ မန္က်ည္ေဖ်ာ္ရည္ ၆ ပိႆာ ကို တစ္ထိုင္တည္း တစ္ဆက္တည္း ႏွင့္ အကုန္ ဘုန္းေပးနိုင္သည္)။
ကိုရင္ဘ၀ အိပ္ငိုက္တတ္၍ေရတြင္းႏႈတ္ခမ္းေပၚတြင္
လူတစ္ကိုယ္စာပ်ဥ္ျပားတစ္ခ်ပ္ခင္း၍ထို
ပ်ဥ္ျပားေပၚတြင္အိပ္ၿပီးစာက်က္သည္။
စာျပန္ပြဲတြင္ ျမင္းေကာင္းေျပးသကဲ့သို႔ ေမးသမွ်ကို ပုဒ္ပါ႒္ ပီျပင္က်နစြာရြတ္ဆိုသည့္ၾကား မွျမန္လြန္းသျဖင့္
ပုရပုိတ္ဖတ္၍စစ္ေသာ စာစစ္ဆရာေတာ္မ်ား မွီ ေအာင္မဖတ္နိုင္ပဲ ပုရပုိတ္တစ္ခ်ပ္လွန္တိုင္းက်န္ခဲ့သျဖင့္
ဟဲ့ ကိုရင္ ရပ္အံုး ဟုအမိန္႔ရွိသည့္တိုင္ ေအာင္ ဆက္လက္ရြတ္ဖတ္ သျဖင့္ ရပ္အံုး
ဆိုတာ မၾကားေရာ့သလား ဟု ေငါက္ငန္းရာ။
ဘာ ခုမွရပ္အံုးလည္း အစက ပ႑ိတလို က်က္လာခဲ့ပါလားဟု
စာစစ္ဆရာတို႔ကိုျပန္ ေငါက္ငန္း ေလသည္။
ပဥၥင္းပ်ိဳဘ၀ ၾကမ္းျပဲရြာဘုန္းႀကီးေက်ာင္းတြင္
ခရီးသြားရင္း၀င္ေရာက္ တည္းခိုစဥ္ ေက်ာင္း ထိုင္ဆရာေတာ္အား စာသံေပသံျဖင့္
ေက်ာင္းထိုင္ဘုန္းေတာ္၊ မေထရ္ေက်ာ္၊၀ါေတာ္မည္မွ်ရွိၿပီနည္း
ဟုေလ်ာက္ထားသည္။ ဆရာေတာ္က ၄၂ ၀ါ သိကၡာရၿပီ ဟုျပန္ေျဖရာ ခ်က္ခ်င္းစာျပန္စပ္သည္မွာ-
၀ါေလးဆယ့္ႏွစ္၊ရသည္ျဖစ္ရာ၊အျပစ္ေတာင္လိုမို႔လတံ့။
ေက်ာင္းထိုင္ဆရာေတာ္ သေဘာက်၍
ေနမေကာင္းလ်က္က ဆြမ္းျပင္ခိုင္းၿပီး ဆြမ္းဘုန္း ေပးၿပီးေနာက္ ဒူးေပၚေပါင္ေပၚ ထိုင္၍ကြမ္းရာ၀ါးသည္။
ေက်ာင္းထိုင္ဆရာေတာ္သည္ အစားၾကမ္း သည္။ ဖ်ားေနေသာလည္း အစာမေရွာင္ အကုန္စားသည္။ လက္တိုလက္ေတာင္းခိုင္းေသာ
တူ တစ္ေယာက္သာရွိသည္။ ဆရာေတာ္က ၎အေၾကာင္း စာတစ္ပုဒ္စပ္ခိုင္းရာ -
ကြမ္းအစ္ႀကီးနီတာရဲႏွင့္၊ ၾကမ္းျပဲမွာသူေပ်ာ္၊သာေပၚတို႔တူအရီး၊
ထိုးကြင္းမွင္ေၾကာင္နဲ႔၊ေတြ႔မေရွာင္အကုန္စားတယ္၊ဖ်ားတဲ့ခင္ႀကီး။
ဟု ခ်က္ခ်င္းစပ္ဆိုသည္
ကိုၾကမ္းၿပဲဆရာေတာ္အလြန္သေဘာက်ေတာ္မူသည္။
မင္းတုန္မင္းလက္ထက္တိုင္းျပည္ေရးရာကို
၀န္ႀကီးေလးပါးကတာ၀န္ယူသည္။ သို႔ရာတြင္ ၃ ပါးမွာ ေရာဂါသည္မ်ားျဖစ္ေနသည္ကိုျမင္သျဖင့္
မိမိထင္ျမင္ခ်က္ကိုေရး၍ နန္းေတာ္တြင္ ပစ္စာ အေနႏွင့္ထားခဲ့သည္။
ပုခန္းမွာ…………………..ေလ။
ေလာင္းရွည္မွာ…………….ဓါး။
ခမ္းလတ္မွာ……………….နား။
ေရနံတတိုင္ခ်င္း လင္းပါ့မလား။
ပုခန္းၿမိဳ႔စားမွာ ေလနာေရာဂါေၾကာင့္
အမႈအခင္းမ်ားကိုေကာင္းစြာမဆံုးျဖတ္နိုင္။
ေလာင္းရွည္ၿမိဳ႔စားမွာျမင္းကြန္းျမင္းခုန္တိုင္အေရးတြင္ဓါးဒါဏ္ရာရ၍ခ်ိနဲ႔ေနသည္။
ခမ္းလတ္ရွည္ၿမိဳ႔စားမွာ နားထို္င္းေနသည္။
ေရနံေခ်ာင္းၿမိဳ႔စား သာက်န္းက်န္းမာမာရွိသည္။
၀န္ႀကီးမ်ားတင္မကသုဓမၼာဆရာေတာ္မ်ားအားလည္းေ၀ဖန္ခဲ့သည္။
ေမာင္သက္ပန္းက တစ္သန္းေ၀ေ၀။
ေမာင္လွေထြမွာစာေပနတၳိ။
ေမာင္စလင္းမွာေတာ့ ပ်င္းလြန္းလို႔စာမၾကည့္။
မင္းနန္မွာေတာ့လူနဲ႔ေႏွာတယ္ ေသာေသာညံ၏။
မ႑လာ မႈခ်င္းရာ မစံုစမ္းခင္က ေငါက္ငန္းပါ၏။
သက္ပန္းဆရာေတာ္က ငိုက္ျမည္းေလ့ရွိသည္။
လွေထြဆရာေတာ္က စာေပမတတ္။
စလင္းဆရာေတာ္က စာေပအေထာက္အထာရွာရန္ပ်င္း၍
အျခားဆရာေတာ္မ်ားအားလႊဲထား ေလ့ရွိသည္။
ပုခန္းဆရာေတာ္ဦးႏၵကို မင္းနန္ဟုစပ္ဆိုထားျခင္းျဖစ္သည္။
ဆရာေတာ္မွာ လူဒါယကာမ်ားႏွင့္ စကားေဖါင္ေလာက္ေအာင္ေျပာတတ္ေၾကာင္း။
မ႑ာရာမဆရာေတာ္က အမႈမစစ္ေဆးခင္ႀကိဳတင္ေငါက္ငန္းတတ္ေသာေၾကာင့္။
အထက္ပါကဗ်ာကိုသုဓမၼာဇရပ္တြင္ကပ္ထားသည္။
ဗန္းေမာ္ဆရာေတာ္အားမင္းမိန္႔ႏွင့္ဗန္းေမာ္ၿမိဳ႕သို႔ႏွင္သည့္အခါ
မေၾကက္မရြံ႕ မင္းတုန္းမင္း၏
ငယ္နံမည္ေမာင္လြင္ႏွင့္ေအာက္ပါစာကိုစပ္ဆိုခဲ့ေသးသည္။
ဆရာေတာ္စပ္ဆိုခဲ့သည့္အတိုင္း မင္းတုန္းမင္းကေနျပည္ေတာ္သို႔အႀကိမ္ႀကိမ္ျပန္ပင့္ေလ်ာက္ေသာ္လည္း
စစ္ကိုင္းေတာင္ရိုးသိုို သာသြားေရာက္
သီးတင္းသံုးေတာ္မူသည္။
ဗန္းေမာ္ကိုႏွင္
ေမာင္လြင္လူမိုက္က
မုန္းလိုက္ပါဘိ
ေနရစ္ၾကေနာ္
ေနာင္ခါေသာ္
မွားပီဘုရားလို႔
ၾကားေယာင္ပါ၏
ဦးေက်ာ္ဦးရဲ့ဗန္းေမာ္ဆရာေတာ္ရဲ့ဟာသရသကဗ်ာမ်ားႏွင့္ဥပမာပံုျပင္၀တၳဳမ်ားစာအုပ္မွ။
